งานที่ให้ผลยั่งยืน

งานที่ให้ผลยั่งยืน

——————-

ถ้าเปรียบธรรมกายเป็นต้นไม้

ความไม่รู้ ๑ ความรู้ผิด ๑ และความโลภอีก ๑ คือปุ๋ยอันโอชะที่บำรุงให้ต้นไม้งอกงาม และพร้อมกันนั้นก็เป็นทั้งสารพิษที่จะทำให้ต้นไม้ตายได้ด้วย

คนเป็นอันมากศรัทธาธรรมกาย เพราะเหตุที่ไม่รู้ หรือไม่ก็รู้ผิด หรือไม่ก็โลภ

คนเป็นอันมากอีกเช่นกันที่เกลียดธรรมกาย เพราะเหตุที่ไม่รู้ หรือไม่ก็รู้ผิด หรือไม่ก็โลภ

ปัญหาธรรมกายแก้ได้ด้วยการให้ความรู้ที่ถูกต้อง ทั้งความรู้ในหลักพระธรรมวินัย ความรู้ในหลักกฎหมาย และความรู้ในข้อเท็จจริง (เพียงถามว่า เรื่องจริงๆ ที่เกิดขึ้นในวัดพระธรรมกายคืออะไร แค่นี้ก็ไม่มีใครตอบได้แล้ว)

น่าเสียดายที่หน่วยงานในบ้านเมืองเราที่ควรจะทำหน้าที่ให้ความรู้แก่ประชาชนในเรื่องเหล่านี้แทบจะไม่ได้ทำหน้าที่ใดๆ

————–

ทางรอดก็คือ แต่ละคนต้องช่วยกันหาความรู้ และพร้อมกันนั้นก็ช่วยกันให้ความรู้ที่ถูกต้องแก่เพื่อนร่วมสังคม 

ใครถนัดทางไหน ก็ช่วยในทางนั้น

แม้จะเป็นทางรอดที่ริบหรี่เมื่อคำนึงถึงข้อเท็จจริงที่ว่า คนทุกวันนี้มีฉันทะอุตสาหะในการแสวงหาความรู้น้อยลงไป 

แม้ในเรื่องที่ตนอยากรู้แต่ยังไม่รู้นั่นเอง คนส่วนมากพอใจที่จะนั่งรอให้คนเอาความรู้มาป้อนให้ถึงปากมากกว่าที่จะมีอุตสาหะขวนขวายแสวงหาไปให้ถึงแหล่งความรู้จริงๆ ด้วยตัวเอง

ส่วนคนที่มีฉันทะในการให้ความรู้ก็ยิ่งน้อยลงไปอีก

แต่ถ้าเอาแต่นั่งบ่นว่าสาธยายถึงสภาพปัญหาซ้ำแล้วซ้ำอีกอยู่นั่นแล้วโดยไม่ลงมือแก้หรือลงมือช่วยกันทำในส่วนที่ตนสามารถทำได้ มันก็มีแต่จะยิ่งร้ายลงไปอีก 

อุปมาเหมือนกำลังมีโรคระบาด ผู้คนล้มตายลงเรื่อยๆ ไม่ช่วยกันทำอะไร คนก็ตายไปเปล่าๆ ทุกวัน แต่ถ้าได้ออกแรงทำอะไรกันบ้าง บางทีอาจจะช่วยชีวิตคนที่ยังเหลือไว้ได้บ้างแม้จะน้อยนิดก็ยังดี

งานแสวงหาความรู้และให้ความรู้ที่ถูกต้องแก่เพื่อนร่วมสังคมเป็นงานที่ให้ผลช้า เหน็ดเหนื่อย สิ้นเปลืองทั้งเวลาและแรงกายแรงใจ ทั้งต้องมีใจเสียสละพอสมควร 

บางทีอาจจะไม่เห็นผลในชั่วอายุของเรา

ถึงจะให้ผลช้า แต่เป็นงานที่ให้ผลยั่งยืน

เมื่อเพื่อนร่วมสังคมรู้ความจริง เขาจะช่วยกันแก้ปัญหาได้เอง

เรียกร้องรอคอยคนอื่นให้น้อยลง

ลงมือทำด้วยตัวเองให้มากขึ้น

เป็นวิธีเดียวที่จะแก้ปัญหาได้ผลอย่างยั่งยืน

นาวาเอก ทองย้อย แสงสินชัย

๑๘ ธันวาคม ๒๕๕๙

๑๔:๒๔