บาลีวันละคำ

พระราชบัญญัติ
(บาลีไทย)

อ่านว่า พฺระ-ราด-ชะ-บัน-หฺยัด

“พระราช” เป็นคำบาลีที่ใช้อย่างไทย ใช้นำหน้าคำให้มีความหมายว่า “เป็นของพระเจ้าแผ่นดินหรือเกี่ยวกับพระเจ้าแผ่นดิน” เช่น พระราชวัง, พระราชศรัทธา

“บัญญัติ” บาลีเป็น “ปญฺญตฺติ” (ปัน-ยัด-ติ) แปลตามศัพท์ว่า “การให้รู้โดยทั่วถึง” “การปูลาด” (เทียบการปูเสื่อ ปูพรม หรือเอาที่นั่งที่นอนมาปูไว้ คือการกำหนดขึ้นว่า ใครจะทำอะไรก็ควรทำหรือต้องทำตามข้อกำหนดอย่างนี้ๆ เหมือนใครนั่งจะนอนก็ควรมานั่งนอนตรงที่ซึ่งปูลาดไว้ให้ ไม่ใช่ไปนั่งนอนเกะกะตามใจชอบ)

วุฒิสภา
(บาลีไทย)

อ่านว่า วุด-ทิ-สะ-พา
เทียบบาลีเป็น “วุฑฺฒิสภา” อ่านว่า วุด-ทิ-สะ-พา
ประกอบด้วย วุฑฺฒิ + สภา

“วุฑฺฒิ” แปลว่า การเพิ่ม, ความเจริญ, ความงอกงาม, ความคืบหน้า, ความรุ่งเรือง
ในภาษาไทยอาจอนุโลมใช้หมายถึง ผู้เจริญแล้ว, ผู้เฒ่า, คนแก่, ผู้สูงอายุ ได้ด้วย

เหตุการณ์
(บาลีไทย)

อ่านว่า เหด-กาน

“เหตุ” บาลีอ่านว่า เห-ตุ แปลตามศัพท์ว่า “สิ่งที่เป็นไปสู่ความเป็นผล” “สิ่งเป็นที่ตั้งแห่งผล” หมายถึง เหตุผล, ปัจจัย, เค้ามูล, เรื่อง, ความเหมาะสม (เพื่อบรรลุผล), สิ่งหรือเรื่องที่ทําให้เกิดผล

รัฐประศาสน์

อ่านว่า รัด-ถะ-ปฺระ-สาด
บาลีเป็น “รฏฺฐปสาสน” อ่านว่า รัด-ถะ-ปะ-สา-สะ-นะ
ประกอบด้วย รฏฺฐ + ปสาสน

“รฏฺฐ” แปลตามศัพท์ว่า “ดินแดนเป็นที่เป็นไปแห่งชาวเมือง” หรือ “ดินแดนเป็นเหตุให้พระราชาทั้งหลายทำลายป้อมค่ายกัน” (ในการเข้ายื้อแย่งเพื่อยึดครองดินแดนของอีกฝ่ายหนึ่ง) ความหมายที่เข้าใจกันก็คือ ดินแดน, อาณาจักร, ประเทศ, แผ่นดิน, บ้านเมือง (ดูเพิ่มเติมที่ “รัฐบุรุษ” บาลีวันละคำ (288) 21-2-56 และ “รัฐบาล” บาลีวันละคำ (465) 23-8-56)

ผลประโยชน์
(บาลีไทย)

อ่านว่า ผน-ปฺระ-โหฺยด

“ผล” บาลีเขียนเหมือนกัน อ่านว่า ผะ-ละ แปลตามศัพท์ว่า “สิ่งที่เผล็ดออก” หมายถึง ผลไม้, ผลลัพธ์, ผลที่ได้รับ, ผลที่เกิดตามมา, การสำเร็จผล, พรที่ได้

สันนิบาต

อ่านว่า สัน-นิ-บาด
บาลีเป็น “สนฺนิปาต” อ่านว่า สัน-นิ-ปา-ตะ
ประกอบด้วย สํ + นิ + ปาต

สํ (คำอุปสรค = พร้อมกัน) + นิ (คำอุปสรค = ลง) + ปต (ธาตุ = ตก) + ณ ปัจจัย

กฎ : แปลงนิคหิตที่ สํ เป็น น, ยืดเสียงที่พยางค์แรกของธาตุ คือ ป เป็น ปา (ภาษาไวยากรณ์เรียกว่า “ทีฆะ อะ เป็น อา”) (ทั้งนี้ด้วยอำนาจของ ณ ปัจจัย), ลบ ณ

สามัคคีรส

อ่านว่า สา-มัก-คี-รด
บาลีเป็น “สามคฺคีรส” อ่านว่า สา-มัก-คี-ระ-สะ
ประกอบด้วย สามคฺคี + รส

“สามคฺคี” นัยหนึ่ง รากศัพท์คือ สม + คมฺ (ธาตุ = ไป, ถึง) + อี ปัจจัย = สามคฺคี แปลตามศัพท์ว่า “ความเป็นผู้ดำเนินไปในสมะ”
คำว่า “สม” (สะ-มะ) หมายถึง เท่ากัน, เหมาะกัน, อย่างเดียวกัน, เที่ยงธรรม, ซื่อตรง, มีจิตใจไม่วอกแวก, ยุติธรรม, รวมเข้าด้วยกัน, ครบถ้วน

ปรโตโฆสะ
(ศัพท์วิชาการ)

อ่านว่า ปะ-ระ-โต-โค-สะ
ประกอบด้วย ปร + โต +โฆส

“ปร” แปลว่า อื่น, อื่นอีก, อีกอันหนึ่ง, อีกข้างหนึ่ง, โพ้น, เหนือ

“โต” เป็นปัจจัย ใช้ประกอบท้ายคำนาม แปลว่า ข้าง-, แต่-, จาก- (เครื่องหมาย – คือ แปลเดี่ยวๆ ไม่ได้ ต้องมีคำนามมาแปลต่อ)
ปร + โต = ปรโต แปลว่า (ยืนอยู่) ข้างอื่น, (ได้มา) แต่สิ่งอื่น, (ฟังมา) จากคนอื่น

สันโดษ

อ่านว่า สัน-โดด
บาลีเป็น “สนฺโตส” อ่านว่า สัน-โต-สะ

“สนฺโตส” (สันสกฤตเป็น สํโตษ) รากศัพท์คือ สํ (= พร้อม, ดี) + ตุส (ธาตุ = ยินดี) + ณ ปัจจัย แปลงนิคหิตที่ สํ เป็น นฺ แผลง อุ ที่ ตุ เป็น โอ : สํ > สนฺ + ตุส > โตส = สนฺโตส
ภาษาไทยเขียนอิงสันสกฤตเป็น “สันโดษ”
(อีกรูปหนึ่งของ “สนฺโตส” คือ “สนฺตุฏฺฐิ” (สัน-ตุด-ถิ) : สํ > สนฺ + ตุส + ติ (แปลง ส ที่ ตุส กับ ต ที่ ติ เป็น ฏฺฐ) = สนฺตุฏฺฐิ)

วิเวก

อ่านว่า วิ-เวก
บาลีอ่านว่า วิ-เว-กะ
รากศัพท์คือ วิ (= วิเศษ, แจ้ง, ต่าง) + วิจ (ธาตุ = สงัด) + ณ ปัจจัย แผลง วิ ที่พยางค์แรกของธาตุเป็น เว แปลง จ เป็น ก
: วิ + วิจ > เวจ > เวก = วิเวก

“วิเวก” แปลตามศัพท์ว่า “ความสงัดอย่างวิเศษ” หมายถึง ความโดดเดี่ยว, การแยกออก, การอยู่โดดเดี่ยว, ความรู้สึกสงบปลอดการรบกวน, ความรู้สึกเดียวดาย (ฝรั่งแปลว่า detachment, loneliness, separation, seclusion; singleness of heart, discrimination of thought)